سیگارت را از پنجره ی ماشین بتکان

زندگی را از من  دریغ کن

              و کوچ را از پرنده ها ی مهاجر

                                              _ تو می توانی _

 تنها تو می توانی     به کلاغ ها دروغ بگویی

 و آفتاب را از روزهای برفی  زنی دریغ کنی

   این زن غمگین تمام چهار راهها     

                                 ایستاده در صف های طولانی اسفند

                                                        _   با پیراهنی از باد_

 دوستم داری     چه فرقی می کند!    ماده سگ ها زاییده اند   .......... چهار نوبت در سال 

و من جنین کوچکم را به زهدان زنی سپرده ام

 که طاق کمانی ابروهاش چنگی به دل نمی زند

 دوستم داری ! چه فرقی می کند    من غمگین ترین  روز اسفندم

 و به جای همه ی باران های نیامده  گریسته ام

      بانو

 که نامت هستی را به هر چه آینه پیوند می زند 

        تو سرچشمه  روشن آبی در تاریکخانه های  تو در توی جهان

               زن / زندگی / زایند گی

                مادرانه  های شبانه ات را با عشق بیامیز  

             و از سمت سبز سجاده ات "به آفتاب سلامی دوباره کن "

             گام هات استوار  بانوی برقرار همه ی روزها