سیب گلاب

آمد نشست سیب گلاب آورد                      روی بهار خواب پر  از پیچک

پاشید عطر ناب نفس هایش                     در  خواب پر ترانه یک میخک

 در من کسی جوانه زد و رویید                در صبح در بشارت  فروردین  

من آن جنون خواب پریزادم                     گم گشته در بلوغ تب پرچین  

 هستی  چه سر براه شد و  آرام                 میراث با شکوه غزل پاشید

بر روزگار خسته تردیدم                            آن چشم های تلخ چه می خندید

 با کفش های قهوه ای ات  رفتم                زیر هزار ساله ترین با ران

رقصیدم و جنون مرا می برد                  آن  شب کسی به سمت چمنزاران

....... و مرگ شکل خالی گورستان            آمد کنار صند لی ام تا شد

 وقت عزیز و روشن رفتن بود         آغوش من به روی غمش وا شد ...