بارانی ات را بپوش

این روزها به لطف  زندگی ماشینی و آپارتمانی فرصتی دست  داده که مجبور باشم  برای انجام چندین فقره حرکات ورزشی به بوستان ملت سری بزنم . پارک ملت مشهد یکی از زیباترین پارک های کشوره . منظره دریاچه مخصوصا در شب های بارانی اش زیادی هالیوودی است .

جزیره  و قوهای زیبایش و...اما وسط این همه گل و بلبل یه جایی هست که همیشه نگاه من رو به دنبالش می کشونه.ذهنمو خیلی در گیر می کنه یه حسی منو هل میده برم داخل .............البته قبلا رفتم به اتفاق اقای اکرامی که به اقای فراستی نامی درس میداد ده سال پیش .یه روز بارونی که من و طاهره از دانشکده اومده بودیم و به قوهای دریاچه " تی تاب " می دادیم آقای اکرامی رو دیدیم وقتی فهمیدیم می خواد بره اونجا آویزونش شدیم . یادمه  آقای فراستی داشت برای دیپلم  

می خوند .اگه اشتباه نکنم قطع نخاع هم بود . آسایشگاه جانبازان توی پارک هر روز یادم می ندازه که کی هستم و کجا زندگی می کنم و این آدما یه گوشه از زندگی منند که آروم و بی ادعا اینجا روزگار می گذرونند و خیلی ها شاید ندونند اینجا کجاست یا اصلا براشون مهم نباشه بدونن چه آدم های خاص و منحصر به فردی اینجا هستند و از کدوم دریچه به زندگی نگاه می کنند ............................

این شعر کوتاه  تقدیم به همه ی جانباز های عزیز آسایشگاه پارک ملت با ارادت

 

نام او را غزل کوچه باران  بنویس                

                                       خاطراتش را در شهر دلیران بنویس

بنویس آتش این قافیه را دار بیار                

                                        ابر باران زده ای ، گریه ی بسیار بیار

صبح روشن شد و از پنجره خورشید دمید    

                                    فرصت مستی انگورترین بید رسید   

چار بار از لب این پله به پایین غلتید          

                                رعشه برجانش بود این که زمین را بوسید

رعشه بر جانش ، لبخند که می زد خورشید     

                                        یک قدح صبح نشابور به او می بخشید

من خودم دیدم ، دیدم غزل آمد به لبش       

                                              اشهد ان .....هوالعشق ... و رقصید تبش

رفت از کوچه ما رفت به خورشید رسید            

                                              خاکبوس قدمش آنکه به جز عشق ندید

...........................